Węgiel importowany a polski — co naprawdę wybierać w sezonie 2026/27

Spór „polski czy importowany" najlepiej rozstrzygają dwie liczby: kaloryczność i cena za gigadżul. Reszta to logistyka i dostępność.

Co daje import

Węgiel z importu morskiego — najczęściej Kolumbia, Kazachstan, Indonezja, Australia — trafia do Polski przez porty i wyróżnia się przede wszystkim wysoką kalorycznością: partie 27–29 MJ/kg nie są wyjątkiem, a siarka bywa niższa niż w wielu paliwach krajowych. Dla odbiorcy hurtowego to prosta arytmetyka: mniej ton na ten sam sezon.

Druga przewaga to dostępność wolumenu. Statek to kilkadziesiąt tysięcy ton w jednym miejscu — gdy krajowa podaż sortymentów grubych się kurczy, porty potrafią być jedynym źródłem towaru „od ręki".

Słabsze strony? Wrażliwość na frachty morskie i kurs dolara oraz konieczność sprawdzania każdej partii — import importowi nierówny.

Co daje polska kopalnia

Krajowy węgiel to przede wszystkim krótka, przewidywalna logistyka (odbiór z kopalni lub autoryzowanego składu), stabilne parametry w ramach danego złoża i brak ryzyka walutowego. Sortymenty grube (orzech, kostka) z polskich kopalń mają ugruntowaną renomę w kotłach zasypowych.

Ograniczenia: kaloryczność zwykle 24–27 MJ/kg, okresowe kolejki i limity sprzedaży w szczycie sezonu oraz cena, która w ostatnich latach nie zawsze wygrywa z portową.

Porównanie na chłodno

Werdykt praktyka

Nie kupuj flagi — kupuj kartę jakości. W sezonie 2026/27 zdrowa strategia dla składu opału to miks: bazowy wolumen kontraktowany z importu (kaloryczność, wolumen, cena za GJ) plus krajowe sortymenty grube pod klientów z kotłami zasypowymi. Na Giełdzie Węgla pochodzenie partii jest polem w specyfikacji oferty — filtrujesz, porównujesz i pytasz sprzedawcę wprost.